Ach, największym mankamentem tego rozdziału jest jego... długość;) Mało, mało! Uwielbiam tą atmosferę nostalgii, jakiegoś spokoju, który tworzysz pomimo zaistniałych okoliczności Remusa(wilkołactwo). Czytając jego odczucia można poczuć smutek za 'normalnością', a nie ekscytacje że jest otóż sobie facet i się zmienia w wilkołaka, i będzie darł pazury, i głośno ryczał. I Peter. Wyniosłaś go na kogoś więcej niż tak naprawdę 'nikogo'.
Pozdrawiam,

Zauroczona Irys;)

Mi się bardzo podobało, nie wiem czego chcesz od tej części!

Znów uroczy Syriusz... a także mniej dyskretne zaznaczanie obecności Jamesa i Petera, co można zaliczyć na plus :)

Troszeczkę żałuję, że nie opisałaś przemiany, ale tylko dlatego, że po prostu jestem ciekawa jak ją sobie wyobrażasz.

Już nie mogłam się doczekać tej części :)

Matulu jedyna! Czy to możliwe, że ja jeszcze nie dodałam tego opowiadania do ulubionych?
Zgroza!

Świetnie to wszystko opisujesz - chciałabym tego nie napisać, bo brzmi tak banalnie, ale taka prawda.

Mało, mało i jeszcze raz mało! Za mało! Dużo za mało, dlatego nawet ładnego komentarza ode mnie nie dostaniesz. Bo było ładnie, ale za krótko.
Przeszło mi przez myśl tylko tyle, że to dziwne, że 'zło' rzadko wygląda jak zło. Bo przecież to właściwie nie Remus zabił Snejpa, nie ten potwór, wilkołak, ale ten piękny pies o nostalgicznym spojrzeniu i ciekawa jestem, co on o tym wszystkim myśli. Tak patrząc na jego zachowanie, chyba o tym pamięta - tam go ratuje przed Lily, tutaj się jako pierwszy zamienił. To nie po to, żeby wesprzeć przyjaciela, ale po to, żeby stłumić wyrzuty sumienia? Jest taki biedny. I ja bym go przytuliła...
Mroar.

Uwielbiam, jak opisujesz uczucia Remusa. To jest takie... Takie prawdziwe, że od razu się mu współczuję, że dokładnie się wie, co on odczuwa i aż ma się ochotę go pogłaskać :P Reszta Huncwotów też jest cudowna, zwłaszcza Syriusz (no tak, jakże by inaczej :P), od razu się wie, że to jest kocur :D
To straszne, STRASZNE, co robicie, dziewczyny - przez Was zaczynam doceniać potterowskie FF :P

Prolog przeczytałam już kilka dni temu i pamiętam, że spodobał mi się pomysł i dobór narracji, natomiast z resztą tekstu zapoznałam się dzisiaj — niesamowicie go mało, tak marginesami. W każdym razie, narracja dalej mi się podoba, choć czasami dziwiłam się nad remusowym doborem słownictwa albo rozwodzeniem się na temat pogody, jednak Lupin zawsze był raczej milczący, więc zapewne dużo myślał (mądre zdanie mi wyszło, aha, aha...). Niewiele można Ci zarzucić (znalazłam trochę powtórzeń, ale to może na gg Ci wrzucę albo pw na artefaktach, żeby nie ciągnąć tego komentarza w nieskończoność), a na pewno trzeba przyznać, że opowiadanie ma swój specyficzny klimat i czyta się je z przyjemnością. Remus może nieco za mało wyrazisty, ale to z łatwością da się przecież zrzucić na karb długości tekstu.
Ach, tak: strasznie, ale to strasznie podoba mi się tytuł. ^^

Czekam na ciąg dalszy i pozdrawiam.

Wreszcie udało mi się dorwać.
Na samym początku – zwyczajnie genialny pomysł. Być może wydaje mi się takim, bo sama nigdy o tym nie pomyślałam. Zresztą nieważne, bo teraz zrobił na mnie naprawdę duże wrażenie. Ciekawa jestem, do którego momentu planujesz pisać tę historię, jak zaplanowałaś późniejsze losy.
Muszę powiedzieć, że przeczytałam wszystko zaskakująco (jak na mnie) szybko i sprawnie. Całość zdaje się być taka…lekka? Mimo że nastrój Remusa, co przedstawiłaś wręcz doskonale, jest zupełnie inny. Czuć to przytłoczenie, smutek, niemożność pogodzenia się z zaszłą sytuacją. Bardzo to ładnie współgra z tytułem.
Nie podoba mi się za to, że tak urywasz. Przez to mam poczucie niedosytu. W wielu miejscach wewnętrzne rozważania Lunatyka zasługują na rozwinięcie, czasami skupiasz się wyłącznie na samej sytuacji – np. na przytoczeniu dialogu – i wtedy właśnie je pomijasz. A odniosłam wrażenie, że Arkana Smutku w zamierzeniu przede wszystkim skupiać będą się właśnie na wewnętrznym świecie przeżyć winowajcy. Wnioskuję to również z wybranej formy narracji.
Co dalej… Ach, no tak, w końcu piszesz o Huncwotach, więc kwestia ich kreacji zasługuje na uwagę. Syriusz – bardzo dobry, Peter – doskonały. Za to James do mnie nie przemawia. Czegoś mi w nim brakuje, dodatkowo nie potrafię tego dokładnie sprecyzować. Jakieś zadziorności, bo ja wiem? Przydałaby się sytuacja w przyszłości, która nadałaby Potterowi nieco wyrazu. I jeszcze Remus - ale chyba dałam już do zrozumienia wcześniej, że wypada perfekcyjnie.
W zasadzie to umieram z ciekawości i nie mogę doczekać się kolejnego rozdziału.
Wpadło mi w oko parę niedociągnięć, które pozwolę sobie wymienić:
Prolog:
* Badź jak wódź szajki najemników – bądź; wódz
* Jak zachowywał powagę w takiej sytuacji, nie wiedziałem, i bardzo żałowałem, że sam nie potrafię ukoić myśli. – Bez przecinka po „wiedziałem”. Cząstka „i bardzo żałowałem” jest współrzędna względem „nie wiedziałem”, a nie „Jak zachowywał(…)”.
* (…)schodami na piętro oraz kilkoma zabitymi deskami oknami. – Chodzi mi o tę końcówkę, taka niezręczna aliteracja. Przeczytaj na głos:) Może zrób z tego zdanie względne? Coś podobnego zdarzyło się gdzieś jeszcze, chyba w dwójce, ale mi umknęło.
Jedyneczka:
* Widząc pogodę rozszalałą pogodę na błoniach(…) – Widząc pogodę, rozszalałą pogodę na błoniach(…)
* (…)i udało mi się przemknąć niezauważony, - Niezauważonym.
* Była cicha, ale nie w ten sposób, jak Peter – Bez przecinka po „sposób”.
Dwójka:
* (…)które raz zalewały mnie, by później odejść i zostawić mnie na moment niemal ogołoconego z uczuć, ale i wrócić, gdy najmniej byłem na to gotowy. – To powtórzenie „mnie” brzmi bardzo niezręcznie. Można to drugie zupełnie pominąć, bez żadnej szkody.
* (…)zerknął ze konsternacją na zmięty kawałek papieru – z konsternacją.
* — Dziesięć punktów dla Kruponów – Nie wiem, czy to celowe przejęzyczenie komentatora (nic na to nie wskazywało) czy literówka – Krukonów.
* — Przestań — żachnęła się. — Też się boję i nie ukrywam tego. Zaginięcie Severusa… — Spuściła wzrok i jeszcze mocniej zacisnęła dłoń na rączce parasolki, aż zbielały jej knykcie. To naprawdę ciężkie dla każdego. – Zjadłaś myślnik po „knykcie”.
Trójeczka:
* Poruszył nerwowo ogonem i szczeknął radośnie, gdy zaraz na nim wyłoniło się jeszcze potężniejsze zwierzę. – za nim.
Taa, to by było na tyle. Jeśli mogę jeszcze zrobić uwagę, to nie podoba mi się, gdy przerzucasz zaimki na koniec zdania. To chyba jest poprawne, ale jak dla mnie nie brzmi:)
Podsumowując to bardzo mi się tutaj podoba i zamierzam cię nękać już do końca, dlatego natychmiast wpiszę się do księgi:>
Pozdrawiam, życzę duuuużo wytrwałości,
Beatrice.

PS Zapomniałam napisać wcześniej, że tutaj jest tak… cudownie. Html, grafika, wszystko robi niesamowite wrażenie. Po prostu ślicznie.

Oeone! Dlaczego ja nie wiedziałam, że piszesz tak cudowne opowiadanie!!! Przeczytałam wszystko i jestem pod ogromnym wrażeniem, choć mam ci za złe, że tak wcześnie zabiłaś mojego ukochanego, ale cóż - czasem trzeba coś poświęcić.
Muszę przyznać, że nienawidzę Huncwotów, ale u ciebie są naprawdę całkiem znośni i mnie tak nie denerwują. Nawet polubiłam Syriusza za ten incydent podczas meczu. No i ten moment, kiedy postanowił przemienić się na powrót w człowieka. Cóż, przedstawiasz go jako wspaniałego przyjaciela, o czym wielu autorów opowiadań o Syriuszu zapomina. Bo to, że był casanovą i szkolnym playboy'em to jedno, ale przede wszystkim był przyjacielem, co większość osób pomija.
Remusa z całej czwórki zawsze lubiłam najbardziej, więc naprawdę przyjemnie czyta mi się to opowiadania, ze względu na to, że jest właśnie z jego punktu widzenia.
I ogólnie - chwała ci za "Arkana smutku"! ^ ^

Laf ju - Bezik ;*

A mi się po raz pierwszy podoba właśnie takie krótkie.
Bo nieprzegadane.
i wiesz, w Twoim wypadku nie ma gorszych rozdziałów - tak Ci się tylko może wydawać, ale ja się z takim nie spotkałam.

(a tak najbardziej, to mnie uwodzisz skupianiem się raczej na postaci, niż wydarzeniach - choć to pomysł był głównie zachęcający)

Raś.

Nie wiem, czy wiesz, ale w takim momencie się nie przerywa!
No dobrze, wiem, że to chwyt marketingowy :)
Jak zawsze nie mam się do czego przyczepić: ortografia i stylistyka piękna. O interpunkcji wypowiadać się nie będę, bo niestety zasady znam tylko podstawowe, ale śmiem twierdzić, że wszystko jest na swoim miejscu, bo nic nie utrudniało czytania.
Podoba mi się, że nie opisujesz tego co robią z dokładnością do setnej sekundy (co na blogowych opowiadaniach bardzo lubią robić). Koncentrujesz się tylko na najważniejszych watkach, a o reszcie lakonicznie wspominasz. Chwali się i to bardzo.
Życzę miłego weekendu.

Nie lubię się narzucać ale 15-ty jest już od ładnych paru godzin :P

I masz coś brzydkiego w cssie, bo nie widzę guziczka "wyślij". Znaczy mam za niski monitor i on mi ucieka na dół, a z boku nie mam suwaczka, żeby przewinąć ekran. Ale poradziłam sobie klawiszem tab!

Very Interesting Blog! Thank You For Thi Information!

You certainly deserve a round of applause for your post and more specifically, your blog in general. Very high quality material

Hi! Someone in my Facebook group shared this website with us so I came to give it a look. I'm definitely enjoying the information. I'm bookmarking and will be tweeting this to my followers! Outstanding blog and excellent style and design.